Het vervolg

Het verhaal stopt niet op Schiphol. Daar begint het eigenlijk pas. We zijn nu 1 week thuis en het gaat ontzettend goed. Milou vindt het helaas wel nodig om iedere ochtend vroeg wakker te worden door haar jetlag. Dus Tina en ik hebben al heel wat herhalingen van Netwerk, DWDD en het Journaal gezien tussen 4 en 7 ‘s-ochtends. Miss M vindt het hier enorm leuk. Ze is ongelooflijk vrolijk en speelt zoet.

We zijn afgelopen woensdag naar de RAI geweest voor de griepprik. Ze vertelden ons dat het gevaarlijk is voor kinderen met kippenei allergie. Weten wij veel. Heeft ze ooit eieren gehad? Denk het niet. Toch maar geen risico nemen. Terug naar huis. Omelet gebakken en klein beetje gevoerd. Ze ging niet in shock. Pfffew. Volgende dag prik gehaald bij huisarts. Ze vond het niet zo eng.

Verder hebben we nog niet veel gedaan. We zijn vooral veel in en om het huis. Op de momenten dat ze slaap snel het huis opruimen, aankomstkaartjes schrijven en andere noodzakelijke dingen regelen.

Wat heeft ze al geleerd sinds ze hier is?

– Kusjes geven (ze steekt dan wel steeds haar tong uit, getver, zo’n natte lap)

– Zwaaien (althans, haar arm gaat 5 cm omhoog en haar vingers maken onlogische bewegingen)

– Uit een tuitbeker drinken

– Groentehapjes eten

Het is negen uur. We gaan naar bed. Want als je om 5 uur opstaat, dan wil het wel. Wie had dat ooit gedacht. Jasper en Tina om negen uur naar bed. Wordt vervolgd. Pb280211klein

We zijn terug!

Gistrerenavond aangekomen. Hele goede vlucht gehad. Milou was maar een paar keer beetje huilerig, maar het overgrote deel was ze erg zoet en stil. Flesje erin, beetje rondkijken en aan het haar van de vrouw voor ons plukken, beetje slapen (papa hernia, want mevrouw gaat liggen zoals het HAAR behaagt) en we waren er. Ik weet niet wat de andere passagiers er van vonden dat er 11 gezinnen met kersverse adoptiekindjes in het vliegtuig zaten. Want allemaal huilden ze wel een paar keer, dus al met al was het een enorm kabaal. Ik zag wel wat venijnige blikken rondgaan in de cabine en overhoorde bij de bagageband een aantal gesprekken over dit onderwerp. Maar wij als nieuwe ouders zijn inmiddels zeer begripvol en vonden het allemaal prima.

Op Schiphol stond een superlief welkomstcomite. Het was zo leuk om door de uitgang te komen en daar allemaal blije mensen te zien. Ze vielen in katzwijm bij het zien van onze knappe prinses. Ze stal ieders harten. Milou was volledig verbouwereerd en zat daardoor zoeter dan ooit op onze schoten en aanschouwde al deze gekke Hollanders. Daarna ging nog een kleinere groep mee naar huis, waar Jan en Anita ons huis helemaal hadden versierd en heerlijke soep en broodjes klaar hadden staan. We voelden ons zeer welkom en waren dolblij dat we thuis waren. De kamer van Milou was helemaal af (veel dank aan Anita, Richard en Daniel) en Milou voelde zich meteen thuis. Ze viel als een blok in slaap in haar nieuwe bed. Ze werd vannacht wel wakker om 2 uur, maar na een fles en beetje spelen ging ze slapen tot 6 uur. Prima. Nu zit ze naast me in de box en is blij. Want zij is ook eindelijk thuis.

28 hours to touch down

Pb220181klein We mogen bijna terug. En we kunnen niet wachten. We hebben zo’n zin om iedereen weer te zien, in ons eigen huis te zijn en vooral om eens rustig met zijn drietjes een ritme kunnen gaan opbouwen. Het gaat heel goed met Milou. Ze is vrolijk, onderzoekend, zingt, danst en leest zelfs de krant. Vandaag zijn we in het hotel gebleven, alleen net nog even buiten de deur gegeten. Milou gooide een glas bier om maar verder was het gezellig. Ze heeft net een fles pap op en gaat zo naar bed. Nu speelt ze nog even op ons bed, terwijl op de achtergrond een hele slechte Eddy Murphy film aan staat. Koffers pakken we morgenochtend in, want we zijn tegenwoordig toch al om half zeven wakker. Om 11 uur vertrekken we naar Beijing airport en om 14.00 uur vliegen we. De vlucht zal nog wel spannend worden, zo lang in een metalen koker zal  Milou niet aangenaam vinden. We’ll see.

Voor de liefhebbers nog een filmpje van het geluid dat Miss M ontdekt heeft. Liefs uit Beijing

Download milou_laatste_dag.wmv .

PS: die nine million bicycles waar Katie Melua het over heeft zijn gelogen. Zoveel zie ik er hier niet.

What’s hot and what’s not

Vandaag zijn we met Keizerin Milou de Eerste naar het zomerpaleis van de Chinese Keizer geweest. Was een superleuke trip. Het weer was mooi (koud, maar zonnig) en de tuinen van het zomerpaleis prachtigDscf0165klein . Milou liet zich prinsheerlijk vervoeren in de via een Chinese online babywinkel gekochte buggy en vond het allemaal schitterend. Voorbijkomende Chineze bogen zich regelmatig over de buggy en riepen van alles. Ze plukten aan Milou d’r muts en gebaarden dat ze te scheef lag. Wij glimlachten vriendelijk terug en liepen dan door. We trekken veel bekijks.Dscf0153klein_2 

We hebben bedacht dat het leuk voor later is om een opsomming te maken van waar Miss M van houdt en waar ze een hekel aan heeft:

What’s hot

– Eten (althans, flessen melk dan)

– Plassen (met die hoeveelheden kan de Sahara worden geirrigeerd)

– In de buggy zitten

– Tina’s bril van d’r hoofd slaan

– Boeken lezen (maar nog liever erop bijten)

– Jasper aan zijn neus trekken

– Als Jasper en Tina elkaar een kus geven

– De lippen tuiten en lucht eruit persen (scheetgeluid)

– Achterover vallen op het bed

– Dansen en met haar kontje wiebelen

– Kiekeboe

– Lawaai (komt goed uit, want ze zijn hier al een week aan het drilboren)

– Haar uGGs (het is een echte fashionista)

What’s not

– Luiers verschonen (best lastig gezien What’s hot nr 2)

– Taxi’s (in tegenstelling tot haar moeder)

– Fruithapjes (die eindigen vooral rondom haar mond)

– Slapen (ik wil spelen, spelen, spelen)

– Langer dan 3 minuten met hetzelfde speeltje spelen (Gaap, booooring)

– Hitte

Een belangrijke mededeling over de hechting

Maandag zijn we terug. En we vinden het heel leuk als je een dezer weken langs wilt komen om Milou te ontmoeten. Maar er is een iets dat je moet weten. De hechting met een adoptiekind en de adoptie ouders is enorm belangrijk. En die kan alleen maar tot stand komen als het kindje goed begrijpt wie de ouders zijn. Dat betekent dat de eerste 3 maanden na thuiskomst anderen Milou niet mogen aanhalen, op schoot nemen, troosten en dingetjes geven. Dat lijkt misschien overdreven en het is echt niet leuk, maar het is noodzakelijk. Je mag haar best een aai geven, je mag haar ook aankijken en om haar lachen, maar daar moet het even bij blijven. Straks, als wij het gevoel hebben dat Milou zich volledig aan ons heeft gehecht, wordt dat anders. Dan mag ze uit logeren, bij je op schoot en mag je haar cadeautjes geven. Dat mag natuurlijk nu ook al, maar dan geven wij het aan haar.

De grote muur

Vandaag hebben we voor het eerst Chinese cultuur aanschouwd. We hebben de Grote Muur bezocht. Gisteren had Milou niet zo’n beste dag (ze huilde zo’n beetje de hele dag) dus we twijfelden of we wel zouden gaan vandaag. Toch gedaan en dat was een goede zet. Het is hier weliswaar rond het vriespunt, maar met een paar dikke jassen aan trotseerden we de kou en de 1000 zich op ons werpende souvenirverkopers. Het was een prachtige dag. Milou vond het heerlijk om eruit te zijn en wij ook. Ze vond het niet leuk dat we teruggingen en werd in de bus terug n beetje chagrijnig. Dus Tina en ik zaten de rest van de busreis tegen zo’n gillend tandeloos mondje aan te kijken. Net sliep Milou nog, maar inmiddels is ze wakker. En ze zit weer heerlijk in haar eentje te spelen op bed. Tina is even naar de Spa gegaan, om de inmiddels ontstane wallen enigszins bij te werken. Het blijft vallen en opstaan en hemeltjelief wat kost een kind veel tijd. Maar ik weet zeker dat we met vereende krachten dit Chinese poppetje een mooi leven kunnen bieden.Dscf0135klein Dscf0136klein

Lost in translation

Even geen babylog deze keer. Iets over het land. Het is een hele rare gewaarwording om in een land te zijn waar je de taal niet spreekt. Waar de taal zo anders is dat je er helemaal geen touw aan vast kunt knopen. Je bent overgeleverd aan plaatjes op verpakkingen. De weg vragen is uitgesloten. De weg vinden al helemaal (probeer maar eens Chinese bewegwijzering te lezen). Dus je loopt maar wat. Als het echt niet lukt, net zo lang vragen totdat je iemand vindt die een beetje Engels spreekt. Als je je hotel verlaat, altijd een visitekaartje meenemen. Want anders kan je een taxi nooit uitleggen waar je heen moet. Want je kunt 4 keer Comfort Inn zeggen, maar dat is echt geen Chinees.

Zelfs gebaren zijn hier anders. Ik knikte net naar een militair bij de bank (met een veel te grote helm op), maar die keek meteen weg. Misschien betekent een knik hier wel iets vies. Bij de grote ketens (McDonalds en KFC) zijn ze voorbereid op anderstaligen. Daar ligt een plaatjesmenu klaar op de balie voor toeristen. Aanwijzen lukt nog wel. Maar wat je dan precies krijgt weet je niet. Ik had blijkbaar de zeer hete kipsandwich aangewezen, want de vlammen kwamen uit mijn mond.

Met Milou gaat het heel goed. Ze heeft geslapen van 19.00-04.30 en toen na een fles en wat spelen van 06.00-08.50. En wij ook. Ze heeft enorme rode blossen op haar wangen (van de kou en omdat ze weer helemaal beter is) en heeft veel plezier vandaag. Nu slaapt ze als een Chinese roos. Tina is naar beneden voor het laatste papierwerk. Dan zijn wij klaar, maar gaat onze gids de rest van de week ambassades en ministeries af. Liefs, J&T

Voor het eerst vliegen

Vandaag zijn we van Guangzhou naar Beijing gevlogen. Het vliegtuig zat vol met geadopteerde kindjes, ook van adoptie ouders uit andere landen. Milou werd vanochtend een beetje gespannen wakker. Ze was niet echt vervelend, maar ook niet echt vrolijk. Alsof ze aanvoelde dat ze weer weg ging van een nieuwe vetrouwde plek. We moesten om 6 uur op en om half acht vertrekken naar de luchthaven. We hebben ervaren dat je hotel verlaten met kind 3 keer zoveel tijd in beslag neemt. Je moet alles in toerbeurten doen, dat kost veel tijd en je hebt veel meer troep. We hebben onze gids Cathy gedag gezegd (ze omhelsde ons helemaal, zo lief) en gingen aan boord. Milou vond het spannend. Tijdens het stijgen had ze iets last van haar oren, maar halverwege de vlucht viel ze na een fikse huilbui in een diepe slaap. Zelfs de landing, die bijna misging (vliegtuig landde in een soort slalom, doodeng), heeft ze volledig gemist. De busreis naar het hotel is ook een anekdote geworden. Om Milou wat rustiger te krijgen (ze is er eentje met temperament zeg maar) gaf ik haar een rijstwafeltje. Tina was er al niet voor en voor we het wisten keek Milou erg angstig. Er zat een flink stuk achter in haar keel. Ik heb haar meteen omgekeerd en op de rug geslagen. Hielp niet. Mond open geforceerd en met vinger in haar slokdarm gegrepen, stukje te pakken. Goede god, onze harten zaten in onze kelen. Milou zette het op een dusdanig krijsen dat de bus een stukje harder ging. Bij aankomst in het hotel Milou een grote fles, nieuwe luier en na 2 dagen poepte ze weer. Direct daarna verscheen er weer een hele grote glimlach en ze heeft tot zojuist enorm lief gespeeld. Alleen en met ons. Dan ben ik helemaal verliefd op haar. Ze is dan zo innemend en guitig, dat ik alle lastige momenten vergeet. Want die zijn er best, een kind dat je niet kent leren begrijpen vind ik lastige materie.

Nog 1 week en dan eindelijk naar huis. W020klein e kunnen niet wachten.022klein 027klein_2