Milou is 1 geworden.

Gisteren was een heugelijke dag. Niet vanwege de hevigste sneeuwval sinds de jaren ’60. Niet vanwege Laura die gevonden was op de Antillen. Niet vanwege de mislukte klimaattop. Niet vanwege het feit dat maar 15% van de treinen reed. Nee, vanwege de eerste verjaardag van het liefste meisje van de wereld. Milou werd gisteren 1. En we hebben er een leuke dag van gemaakt. Tina bracht mij een ontbijt op bed en Milou, die nog lekker bij mij aan het slapen was, kreeg een fles op bed. Wat een luxe. Smiddags hebben we met z’n drietjes geluncht bij cafe Thijssen. Wij een club sandwich, Milou een meegebrachte boterham met pindakaas. s Avonds hebben we kado’s uitgepakt en kreeg Milou een taartje met 1 kaars. Zoals het hoort. Ach, de grap is dat Milou er zelf allemaal niet veel van snapt. Alhoewel…ze was gisteren wel heel opgetogen. Ze heeft geen enkel slaapje gedaan overdag.

Omdat deze weblog ook een soort dagboek moet worden, zal ik bijhouden welke ontwikkelingen Milou allemaal doormaakt:

– Ze kan een kusje geven op commando en ze kan in haar handen klappen.

– Ze kan sinds gisteren zelfstandig staan. Niet langer dan 5 seconden, maar toch. Als we dan heel hard goedzo roepen, dan gaat ze zelf in haar handjes klappen.

– Ze begrijpt de woorden: Milou, papa, mama, eten, Bumba, kusje, staan en lopen.

– Ze is een pro in het spel Balletje Balletje. Wij leggen een bal onder een van de drie halve bollen en schuiven die door elkaar. Ze raadt feilloos waar de bal onder zit. 

– Ze speelt het liefst met gebruiksvoorwerpen en gooit graag alles van tafel wat er op staat

– Ze wordt iedere avond om half elf even wakker om dan na 5 sec. weer te slapen. We snappen niet waarom.

– Ze poept het liefst om de dag, maar dan wel twee keer. Tina gaat ervan kokhalzen.

– Ze is dol op boterhammen. En op Pyamapapje Vanille van Bambix.

Dat was t weer voor nu. Haar eerste Kerst komt er aan. Nog meer cadeaus. We moeten verhuizen.P1010127weblog

‘t is lastig loggen…

met een dochter die het liefst op mijn toetsenbord komt rammen zodra ik de laptop opstart. Vraag me niet waarom, maar zodra Milou mij de computer ziet openen, laat ze alles uit haar handen vallen en kruipt ze als een bezetene naar me toe om mee te typen. Lastig, maar wel enorm leuk.

Het gaat nog steeds supergoed met onze kleine poepchinees (vandaag heeft ze die bijnaam wel 3 keer eer aangedaan, maar dat terzijde). Ze slaapt best goed behalve smiddags, dan weigert ze haar middagdutje. Wie weigert nou zoiets, lijkt me heerlijk om smiddags legitiem een dutje te mogen doen. Dan maar in de buggy en wandelen. Dan valt ze binnen 3 seconden in slaap. En Jasper maar rondjes lopen. Gisteren zei een collega nog tegen me dat als je vader/moeder wordt, dan kom je vanzelf in een geheim genootschap van moeders en vaders die van alles uithalen om kind te laten slapen. Op de meest wonderlijke momenten zie je opeens ouders met een buggy lopen of met de auto rondjes rijden rond de rotonde. Ik wil graag zo snel mogelijk weer geroyeerd worden uit dit genootschap. 

Vandaag hebben we een heerlijke dag gehad. Ze sliep tot half zeven, daarna beetje getut. Van 9-10 sliep Milou en daarna hebben we gewandeld, koffie gedronken met een vriend, pakketje opgehaald bij postkantoor, samen in de regen naar The Frozen Fountain gefietst (ze schaterde het uit, zo leuk vond ze fietsen) en lampjes gekocht. Zo ziet een dag er dus ongeveer uit. Heel gezellig, soms wat eenzijdig. We zijn ook wel blij als we af en toe iets anders mogen doen. En het is wel superfijn dat we nu even samen thuis zijn, kunnen we elkaar beetje aflossen.

Kortom, we zijn dik tevreden. Nu trekt Milou al weer aan mijn been en kruipt ze richting toetsenbord. Ik ga maar afsluiten. Over en uit.

PS: dit is een groepsfoto genomen op de laatste dag in Beijing. Misschien leuk voor jullie om al die families eens te zien.Groep_2